น้ำค้างพร่างพราว|เรื่องราว ฉาว ลับ ฉบับกะปุกลุก

มุมหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ .... เพราะความจริง

อ่านจบแล้ว ... ลองเลื่อนแถบสีดำดู

_______________________

ตะวันโผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว...

ไม่อยากตื่น... ภายใต้อ้อมกอดของเขา ช่างอุ่นเหลือเกิน
(ตื่นขึ้นมา ... กอดตัวเอง เหงารอบกาย ช่างหนาวเหลือเกิน)

มองหน้าเขา ... หลับตาพริ้ม ดูตลกชะมัด
(มองเงาตัวเอง ... สมเพชรชะมัด)

ค่อยแกะมือเขาออก ... แต่กลับถูกรวบแน่น
(ค่อยลุกขึ้น ... แต่กลับหมดแรงลุกไม่ไหว)

อายหน้าแดง... สบตากัน หัวเราะให้กัน ช่างสุขใจ
(น้ำตารินไหล... หัวเราะฝืดๆ ช่างเหมาะสมแล้วกับฉัน)

_______________________

อาหารถูกเตรียมไว้...

กลิ่นหอมลอยเตะจมูก... เขากำลังบรรจงวางอาหารที่ฉันชอบบนจาน
(กลิ่นไหม้ลอยมา ... ฉันกำลังทำไข่เจียวไหม้)

เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ ... ฉันสาบานได้ว่าอาหารที่เขาทำรสชาติแย่ชะมัด
(เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นในใจ ... แค่กับข้าวที่กินคนเดียวยังทำไม้ได้)

แต่มันกลับอร่อย ... เพราะเขาทำด้วยใจ และ เรานั่งกินด้วยกัน
(มันห่วยเหลือเกิน ... เพราะฉันทำไม่เป็น และ ไม่มี่ใครข้างกาย)

_______________________

ห้างยังไม่เปิดเลย 

ฉันหงุดหงิด ... เขาคอยเล่าเรื่องสนุก
(ฉันหงุดหงิด ... คอยโทษตัวเอง)

หนังเรื่องโปรด ... ซึ้ง... เขาบีบมือฉันแน่น
(หนังเรื่องโปรดรอบเต็ม ... เศร้า ... เซ็ง)

เดินซื้อของด้วยรอยยิ้ม ... จับมือ ... สุขล้น
(เบื่อกับการซื้อของ ... หิ้วของหนัก ... เห็นเค้าจับมือ ... เศร้า)

______________________

สวนสาธารณะยามเย็น

ถ่ายรูป ... ฉันแอ๊บแบ๊ว .... เขาเก๊กหล่อ ...
(นั่งถ่ายรูปคนเดียว ... ไม่มีอารมณ์ทำท่าใดๆ)

นั่งพักร้อน ... เขาอยู่ไม่ห่าง อิงไหล่แข็งแรง สบายดี
(หยุดพัก ... นั่งกอดเข่า ... เห็นเขาซบหลัง ... เศร้า)

ตะวันตกดิน ... เดินเคียงกันไป... ใจสั่นยามประสานตา
(ตะวันตกดิน ... เดินเคียงเงาไป ... ใจหายยามเหลียวมองความว่างเปล่าข้างตัว)

หัวใจเต้นแรง ... ฉันรับรู้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่รดอยู่ใกล้ๆ
(หัวใจร้องไห้ ... ฉันรับรู้ถึงหยดน้ำตาร้อนผ่าวที่อาบบนแก้ม)

ความละมุนหวานๆ ... สัมผัสมันด้วยริมฝีปากและหัวใจ
(ความเหงา... สัมผัสมันด้วยหัวใจที่แห้งแล้ง)

เนิ่นนาน และ ผ่านไปเป็นพลบค่ำ
(เนิ่นนาน จนเหมือนจะตลอดกาล)

____________________

เตียงนุ่มแสนสบาย

โคมไฟที่หัวเตียง ถูกเปิด ... เขาเล่นนิทานมือ
(โคมไฟถูกเปิด ... ฉันคิดทบทวน)

หัวเราะเสียงดัง ... ยิ้มให้เขา
(เสียงร้องไห้เบาๆ ... ฝืนยิ้มให้ตัวเอง)

ปิดไฟ...ความมืดโรยตัว... เงามืดทั้งสองหายไป
(ไฟดับ ... ความเหงาปกคลุม ... และยังไม่หายตัวไป)

เหลือเพียงลมหายใจ ... และ อ้อมกอดของเรา
(เหลือเพียงหัวใจที่ผของฉัน)

หลับฝันดี... ฉันพยายามฝันถึงเขาให้มากๆ
(หวังว่าคงฝันดี...และเจอเขาคนนั้น)

___________________

เหงา ... ที่สุด ... เมื่อเขียนมัน ... จากใจและน้ำตาที่เอ่อล้น

 

edit @ 26 May 2009 00:04:13 by น้ำค้างพร่างพราว

edit @ 26 May 2009 00:18:55 by น้ำค้างพร่างพราว

edit @ 26 May 2009 13:40:34 by น้ำค้างพร่างพราว

edit @ 26 May 2009 13:41:13 by น้ำค้างพร่างพราว

edit @ 26 May 2009 13:41:40 by น้ำค้างพร่างพราว

edit @ 26 May 2009 13:42:21 by น้ำค้างพร่างพราว

วู้วๆๆ ลิงโลดจริงๆ

พรุ่งนี้ "น้องเฟรชชี่" ก็มาลงทะเบียนละ

แอบชะแว้บไป "ส่องกบ" ดูน้องขนของเข้าหอมาวันนี้

เบาบางเหลือเกิน โดยเฉพาะคนหล่อ (อิอิ)

แต่วันพรุ่งนี่แหละ ฮึ่ม!!! เอิ๊กๆๆ ซี๊ดดดดด ชะอุ้ย!~ หลุดๆ ^^

ก็มันตื่นเต้นนี่หน่า ฉันจะได้เป็น "พี่หม้อ" ละ

หม้อที่ว่าไม่ใช่หม้อข้าวหม้อแกง หรือ หน้าหม้อที่ไหน

แต่คือ Sophomore (ปี 2 น่ะแหละ)

มันบอกไม่ถูกกะอาการที่เกิดขึ้น ใจเต้นนะ ตอนเดินกลับไปเยี่ยมหอเก่า

มีน้องหลายคนเดินมา ก็ยกมือไหว้ รู้สึกดีจัง

(แต่คิดในใจตูแก่ขึ้นอีกปีแล้วหรอเนี่ย)

พรุ่งนี้ต้องลุกไปแต่เช้า เต้นสันฯ

ว่าแล้วไปนอนดีกว่า เดี๋ยวหมีแพนด้ามาเยือน

แล้วเจอกัน น้องเฟรชชี่ที่รัก...จาก "พี่หม้อ" สุดสวย

edit @ 23 May 2009 17:43:06 by น้ำค้างพร่างพราว

เมื่อคืนวานก่อน นั่งดูมิสทิฟฟานี่ 2009

หวังว่าสักวันต้องขึ้นไปประกวดกะเค้าให้ได้ ^^

แต่ตอนนี้คงต้องลิปซิ้งรอไปก่อนอ่านะ

เพราะหนังหน้ากะสารร่างหล่อนมันไกลกับคำว่า "สวย" เหลือเกิน

(เฮ้อ!!~)----------------------------------------(เออว่ะ)
<<< ตูยอมรับ >>> แต่ <<<มันต้องใช้เวลา>>>

โอ่ะ =_=" มาเข้าประเด็นกันเหอะ ลอยคอในอ่าวไทยไปไกลละ

ตอนที่นั่งดู ก็มีฉัน เพื่อนสาวอีกสองคน + เพื่อนซี้ที่คุยผ่านเอ็ม

คอยเกาะติดสถานการณ์ ก่อนเม้ากันอย่างออกรสระหว่างออกอากาศ

"อีนี่ประกวดได้ไงอ่า ตูสวยกว่าอีก" เพื่อนสาวนางหนึ่ง โพล่งขึ้นเมื่อกระเทยหน้าวอกเบอร์ 26 โผล่ออกมา

"เออ 55+"  นังกะเทยหน้าเจ๊กสมทบทันใด

"ว้ายยยย!! ใครจ้างชีให้ไปประกวดอ่า"  เอ็มเอสเอ็นเด้งขึ้นมา ตือดึ้งๆ

"ก็ว่างั้นแหละ หน้าอย่างกะฮาน่า" ฉันเห็นด้วยอย่างรุนแรงว่า ชีหน้าบ้งมาก มองไงก็ยังกะเทย โหนกใหญ่
ไหล่กว้าง โครงหน้าก็ตัวผู้ เห็นแล้วอยากตีวิกแล้วเบียดชีขึ้นไปประกวดแทนให้รู้แล้วรู้แรดจริงๆ

ดูต่อไปๆๆๆๆ สวยมากสวยน้อย เถียงกันบ้าง เห็นพ้องต้องกันบ้าง ตามประสากะเทยขี้เหม็น!!

"รางวัลแต่งกายงดงามได้แก่หมายเลข.....26 ค่ะ" เสียง พี่ปอย ตรีชฎา พี่น้องคลานตามกันมา ประกาศด้วยเสียงน้องนี 

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!~ นี่มันนังหน้าบ้งนิ ได้ไปได้ไง"  อคติกับชีมากขึ้นเรื่อยๆ เด็กเส้นแน่ววุ้ย อีนี่ ว่าแต่ชุดก็สวยอยู่นะ สีดำ ปักเลื่อมลายเก๋แบบไทยๆ สวยๆ

ถึงรอบ สิบคน ... ก็ต้องร้องกรีดร้องอีกครั้ง เมื่อชีพาหน้าบานๆ เข้ามารอบเป็นคนแรก คนที่ฉันกับเพื่อนอีกคนคอยเชียร์อยู่  โดนถีบตกเวที...ตกรอบกันไปหมด (กำ)

และในที่สุดโค้งสุดท้ายก็มาถึง สามคนสุดท้าย ....

"หมายเลข 26 ค่ะ"  อร้ายยยย ฉันและเพื่อนๆประสานเสียง (55+ MSN จากเพื่อนสาวเด้งขึ้นมา) เมื่อนังนั่นเดินนวยนาด แสยะยิ้มเดินเข้ารอบมาเป็นคนที่สอง  อย่างไม่น่าเชื่อ  ... ฉันเริ่มตะขิดตะขวงใจขึ้นมานิดๆ

และ...วินาทีสำคัญก็มาถึง การประกาศผลเริ่มต้นขึ้นแล้ว

"รองชนะเลิศอันดับสามได้แก่ ... (อีเบอร์ 26 ๆ ฉันแอบเชียร์ในใจ)  หมายเลข 3 ครับ" ฉันแบบว่า กรี๊ดอยู่กับเพื่อนสาวทั้งในเอ็มและหน้าจอทีวี

เห็นชียืนจับมือแบบตื่นเต้น ประหนึ่งกำลังจะได้ผ่าจิ๋มอีกสองวินาทีข้างหน้า กะเบอร์ 13 หน้าสวย ชะนีเชียว

วินาทีนั้นฉันก็จินตนาการว่าตัวเองกำลังยืนอยู่บนเวที ลุ้นๆกับเพื่อนสาวหน้าจอด้วยใจระทึก

"และ Miss Universe 2009 ได้แก่.... หมายเลข 26 นางสาว .........." เท่านั้นล่ะค่ะ

วงแตก  เพราะอีตัวเกร็ง(เกร็งไปตายน่ะสิ) ที่พวกฉันเล็งไว้ ดันคว้ามงกุฎอันเลอค่าไปได้

"มันได้ไงวะ"
"สวยมั้ยน่ะ"
"รองสวยกว่า" สารพัดคำจิกด่า ดังขึ้นเป็นระยะ พร้อม การเขย่า Nudge! ของเพื่อนสาวเป็นระลอก

"กูไม่น่าไปเกร็งมันเลย 55+" หล่อนว่าอย่างนั้น

ตอนนี้นังมิสทิฟฯ คนล่า กำลังก้มกราบพื้นงามๆ ด้วยไม่คาดฝันว่าตัวเองจะคว้าตำแหน่งนี้ไปครอง

ชีร้องไห้สุดพลังเห็นแล้วก็อึ้งไปเหมือนกัน เพราะปีก่อนๆไม่เคยมีใครกระทำเยี่ยงนี้ ... ก็ปรบมือดังๆให้หนึ่งทีในความกล้าของชี

.....หลังจากจบการประกวด.....

ฉันไม่ได้ถกกะเพื่อนนะ เพราะพวกชีง่วงนอนกัน ฉันเลยเปิดเน็ตเชคเรตติ้งมิสทิฟฯคนใหม่

ระหว่างนั้นก็นั่งวิเคราะห์เจาะลึก ดูภาพชีตอนใสๆ ก็...สวยนะ แต่ไม่ที่สุด ยังมีเค้าหน้าตัวผู้อยู่บ้าง

ประกวดเมื่อกี้ คิดไป ชีก็อินเตอร์ดีอ่ะ ... ไปๆมาๆ ก็ อืมๆ ชีก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไร (สวยกว่าตูเยอะ =_=")

ยิ่งพอเช็คกระทู้ในเว็บบอร์ดชื่อดังแห่งหนึ่ง หลายกระแส...ชอบชีนะ  ไม่ค่อยมีอคติ

หลายความเห็นบอกว่าสวยดี เหมาะกับตำแหน่งแล้ว สู้นะคะ ... ฉันก็ เออๆๆ มันก็สมอยู่นะ

ไม่ได้สวยแบบผู้หญิง เสียงก็ใช้ได้ ฉลาดที่จะตอบ ... นั่งคิดข้อดีของชีไปมาพร้อมบวกลบคูณหาร

ฉันก็ "ปิ๊ง" (ภาพหลอดไฟในสมองสว่างพรึ่บขึ้นมา) ... ที่ชีได้ อาจเป็นเพราะทางกองประกวด

ต้องการหาสาวประเภทสอง ที่ "สวย" ต่างจาก มิสทิฟฟานี่ปีที่ผ่านๆมา(แนวแบ๊ว) ก็ได้

.... เอาเป็นว่า ถึงตอนนี้ ฉันยอมรับในความเป็นมิสทิฟานี่ของเธอ "แจ๊ส" หมายเลข 26

ขอเป็นกำลังใจให้เธอคว้าตำแหน่งใหญ่อย่าง มิสควีนฯ ต่อไปละกัน

ตามประสาหัวอก "นางงามเคยประกวดมา" ย่อมรู้ดีว่า...

"คนมีตำแหน่ง" ค้ำคอ มักเป็นที่จับตามองเสมอ ^^ น้ำค้างเข้าใจ

เอาเป็นว่า ไว้ว่างๆจะมาย้อนความหลังเรื่องประกวดความสวยงามของตัวเองดีกว่า

^^

edit @ 18 May 2009 02:10:44 by น้ำค้างพร่างพราว

....เห็นน้องๆ เด็กแอดมิชชั่นปีนี้ แล้วรู้สึกนึกถึงตัวเองเมื่อปีที่แล้วยังไงไม่รู้

"แก จะประกาศผลละ ลุ้นๆๆๆ อร้าย ฉันได้วิทย์ฯ เครื่องสำอาง ม.แม่ฟ้าหลวง"

(แต่กว่าจะยื่นคะแนน คณะนี้ได้ อ้อนพ่อแม่แทบตาย อิอิ)

 

 อาทิตย์ถัดมา------ สอบสัมภาษณ์

"ฉันกลัวว่ะ สอบสัมภาษณ์จะผ่านมั้ยเนี่ย" (นี่คือความกังวลใจหนึ่งของว่าที่เฟรชชี่)

** ขอบอกตรงนี้เลยว่า การสอบสัมภาษณ์นักเรียนที่ติดในรอบแอดฯ โอกาสผ่านมีกันทุกคน

ยกเว้น พวกจิตวิปลาศ หรือ พบโรคร้ายแรงอันอาจจะก่อให้เกิดการติดต่อ

ขนาดคนพิการเขายังรับเลย ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับ ดุลยพินิจของแต่ละสถาบัน

 

หลังการสอบสัมภาษณ์เสร็จสิ้น

ผลปรากฏ .... ผ่าน (วุ้ย ^^ ดีใจว่ะ)

 เก็บของดีกว่า เอาอันโน้นไปดีมั้ย อันนี้ละ อย่าลืมไดอารี่ด้วย

"แก ... เอาทีวีไปกันมะ " =_="  (มันตื่นเต้นง่ะ ที่จะได้เข้ามอ)

 

วันมอบตัว ----- โคตร ตื่นเต้น (ถึงจะตื่นเต้นวันมาสอบสัมภาษณ์ไปแล้วก็เหอะ)

คนเยอะเวอร์ !! งง สับสนไปหมด กลัวก็กลัวเงินจะโดนฉกบ้าง หายบ้าง กำ...

จับจ่ายเงินร่วม สามหมืน เสร็จ OoO!

ถึงเวลา จากพ่อแม่ ... แทบน้ำตาไหล นี่ฉันต้องอยู่โดยไม่มีพ่อแม่ดูแลหรอ ใจหายชะมัด

.....

'โอย หอนี่แคบ น่าเบื่อจัง ทีวี(ส่วนรวม) ก็มีคนแย่งดู เน็ตก็อืดเป็นเต่า อยากกลับบ้านจัง'

((หุหุ แอบบ่นในใจเจ้าค่ะ แต่ก็ทนอยู่ ))

 

เวลาผ่านไป ...

กิจกรรมรับน้อง ...เออ คลายเหงาได้เยอะนะ แต่ก็น่าเบื่อบ้าง

เรียน ... ไรเนี่ย ทำไมเรียนยากงี้วะ ไหนจะงานเป็นตั้งอีก อาจารย์ก็โหด

กิจกรรม ... ก็ช่างสรรหามาทำกันจัง เยอะไปหมด นี่ขนาดหมดช่วงรับน้องไปแล้วนะ

รุ่นพี่ ... จะกดขี่ไรตูนักหนาวะ เหอๆ

สอบ ... เป็นประวัติการณ์ เจ้าค่ะ อีน้ำค้างไม่เคยอ่านจนเช้าแล้วไปสอบ

... หลายอย่างในช่วงชีวิตมหา'ลัย ระยะแรก ช่างให้ความรู้สึก

มึน งง สับสน ท้อแท้ น่าเบื่อ เหลือเกิน !!  นี่ขนาดฉันผู้ปรับสภาพได้ง่ายยังบ่นขนาดนี้

 แล้วพวกคุณหนูล่ะ ขนาดไหน ชิ

 

แต่...มันก็ช่างไวเหลือเกินกับชีวิตเฟรชชี่

ถึงแม้จะวุ่นวาย และ ยังปรับตัวไม่ค่อยได้

ก็ยังผ่านมาจนถึงตอนนี้ ... นึกถึงแล้ว มีความสุขจัง

เพราะช่วงเวลาดีๆในชีวิตแบบนี้ หาได้ยาก

มันเป็นกันได้แค่ครั้งเดียว ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นพี่ซิ่ว

แต่ฟิวส์สดใส มันช่างแตกต่างกับน้องๆคนละโยชน์

... ฉันถึงได้ย้ำหนักหนากะรุ่นน้องปีนี้ว่า กิจกรรมมหาลัย เข้าไปเถอะ

มันไม่ทำให้คุณเป็นบ้าหรือฟั่นเฟือนได้หรอก ...

ตรงกันข้าม ... สิ่งดีๆที่ได้ในหนึ่งปีมันมากมาย จนไม่สามารถมานั่งบรรยายได้หมด

พลาดแล้ว  จะเสียดาย เพราะเราได้ทิ้งของขวัญชิ้นดีที่พี่ๆทำมันจากใจ

เพื่อมอบให้น้องๆเฟรชชี่ ได้มีกำลังใจในช่วงชีวิตมหา'ลัยนี้

 

สู้ๆนะ เฟรชชี่ ปี 52 พี่เป็นกำลังใจให้ ^^

เห็นเค้าฮิตไปทำนายกัน

ไอ้เราก็ฮาๆ อดีตชาติของแต่ละคน

เลย Want ไปดูบ้าง

 

....

 

ผลปรากฏ เหอะๆ ไหงเป็นแบบนี้ละ T^T

 

ผลการทำนาย ตอนที่คุณเกิดมาบนโลกในอดีตชาติ :

ชาติที่แล้ว คุณเป็น ผู้ชาย

สถานที่คุณเกิด : บริเวณแม่น้ำดานูบ เวียนนา ประเทศออสเตรีย
<< วู้วๆๆ ฉันเป็นฝรั่งละ ฮ่าๆๆ ว่าแต่ไอ้แม่น้ำ ดานูบ แคนตาลูบ อะไรเนี่ย ไม่เห็นเคยได้ยิน>>

ประมาณปี พ.ศ. 2124

อาชีพเดิมของคุณคือ  : 
พ่อค้า ขายทุกอย่างที่คุณขายได้ยกเว้นขายความเป็นตัวเอง
<<สากกระเบือยันเรือรบ ... แต่ไม่ขายตัว หุหุ แอบภูมิใจ>>

บุคลิกภาพของคุณในอดีต  : 
ค่อนข้างหลงตัวเอง เป็นคนกวนๆ บางทีออกติ๋มๆ นิ่มๆ แต่จริงๆแล้วคุณนี่แหละกวนที่สุดเลยล่ะ เจ้าตัวแสบ
<<จะดีใจดีมั้ยเนี่ย หลงตัวเอง ^^>>

บทเรียนในอดีตชาติของคุณ  : 
อย่าเสียใจในสิ่งที่ทำ
แต่จงเสียใจในสิ่งที่ไม่ได้ทำ

"น้ำค้าง" ว่า ใจความสำคัญของการทำนาย มันอยู่ที่ตรงนี้ต่างหาก  เค้าพยายามสอดแทรกข้อคิดดีๆไว้ให้ใน บทเรียนอดีตชาติ


"อย่าเสียใจในสิ่งที่ทำ"  <------ ใช่ ... ถึงผิดก็ได้ทำ และถือว่าเราทำดีที่สุดแล้ว
"แต่จงเสียใจในสิ่งที่ไม่ได้ทำ" <------ คนเรามักเสียดายวันเวลาดีๆที่ผ่านไป เพียงเพราะไม่ได้ลงมือทำ

 _________________________________________________________________________

edit @ 8 May 2009 18:53:54 by น้ำค้างพร่างพราว